Autonomiephase: Warum die Wutanfälle Ihres Kindes etwas Gutes sind

Η φάση της αυτονομίας: Γιατί οι εκρήξεις θυμού του παιδιού σας είναι κάτι καλό

Zwischen dem zweiten und vierten Lebensjahr ihres Kindes beginnt für Eltern eine besonders schwierige Zeit. Die Kinder wollen alles selber machen und reagieren mit Wutanfällen, wenn es nicht klappt. Doch diese Phase ist für die Entwicklung sehr wichtig. 

Μεταξύ του δεύτερου και τέταρτου έτους της ζωής του παιδιού σας ξεκινά μία ιδιαίτερα δύσκολη εποχή για τους γονείς. Τα παιδιά θέλουν να τα κάνουν όλα μόνα τους και αντιδρούν με θυμό όταν δε μπορούν. Αυτή η φάση είναι όμως πολύ σημαντική για την εξέλιξή τους.

Weiterlesen / Συνέχεια (pdf)

Wenn Kinder Laufen und Sprechen lernen, werden die Bedürfnisse nach Autonomie stärker. Kinder werden körperlich aktiver, können sich unabhängiger von ihren Eltern bewegen und so auch ihre Umwelt mehr und mehr selbstständig erkunden. Für sie sind das Meilensteine in ihrer Ich-Entwicklung. Denn es macht dabei die wichtige Erfahrung: Ich kann etwas bewirken. Diese Selbstwirksamkeitserfahrung erleben wir Eltern oft als Widerstand, weil das Kind genau das Gegenteil von dem macht, was wir von ihm erwarten. Aber genau in dieser „Verweigerung“ liegt die (neue) Autonomie des Kindes. Zum Beispiel: Ich ziehe mich morgens nicht an oder ich komme nicht zum Essen und halte den Ablauf des Tages somit auf! Mein Einwirken hat Einfluss auf alle anderen! Eine wichtige Erfahrung für die Kinder und eine oft anstrengende Zeit für Eltern.

Μόλις τα παιδιά μπορούν να τρέξουν και να μιλήσουν, η ανάγκη για αυτονομία γίνεται ισχυρότερη. Τα παιδιά γίνονται σωματικά πιο δραστήρια, μπορούν να κινηθούν χωρίς τη βοήθεια των γονέων και να εξερευνήσουν μόνα τους το περιβάλλον. Για αυτά πρόκειται για σημεία-σταθμούς της προσωπικής τους εξέλιξης, καθώς αποκομίζουν μία σημαντική εμπειρία: Μπορώ να καταφέρω κάτι. Αυτή την εμπειρία αυτονομία τη βιώνουν οι γονείς συχνά ως αντίδραση, γιατί το παιδί κάνει ακριβώς το αντίθετο από αυτό που θέλουμε. Αλλά σε αυτή την «άρνηση» στηρίζεται η νέα ανεξαρτησία του παιδιού. Για παράδειγμα: Δε θα ντυθώ το πρωί και δε θα έρθω για φαγητό και έτσι θα σπάσω τη ρουτίνα της ημέρας! Οι ενέργειές μου επηρεάζουν όλους τους άλλους! – Μία σημαντική εμπειρία για τα παιδιά και συχνά μία κουραστική εποχή για τους γονείς.

Was zu tun wenn Kinder trotzen (deutsch) / Πώς να αντιμετωπίσετε την άρνηση των παιδιών (γερμανικά)

Heute weiß man, dass Kinder in der Autonomiephase vor allem deshalb in Widerstand gehen, weil sie noch starr auf ein bestimmtes Ziel fixiert sind. Sie können noch nicht spontan umplanen, sich schnell auf etwas anderes einlassen, als sie ursprünglich vorgehabt haben. Sie müssen das erst lernen und stehen in dieser Entwicklung ganz am Anfang. Funkt ihnen ein Erwachsener dazwischen, indem er eine bestimmte Handlungsabsicht unterbricht oder das Ziel umdefiniert („Ich ziehe dir die Hose an, wir müssen uns beeilen!“), so weiß das Kind in diesem Moment nicht mehr ein noch aus. Es ist völlig überfordert und erleidet in diesem Moment eine Art inneren „Systemzusammenbruch“. Es ist nicht mehr in der Lage, die Situation zu überblicken oder zu kontrollieren, und gerät darum völlig aus den Fugen.

Σήμερα γνωρίζουμε πως τα παιδιά αντιδρούν κατά τη φάση της αυτονομίας κυρίως επειδή δε μπορούν να αποκλίνουν από τους στόχους τους. Δε μπορούν ακόμη να επαναπρογραμματίσουν και να προσαρμοστούν γρήγορα σε κάτι διαφορετικό από αυτό που έχουν ήδη στο μυαλό τους. Αυτό πρέπει πρώτα να μάθουν να το κάνουν και βρίσκονται μόλις στην αρχή αυτής της διαδρομής. Όταν ένας ενήλικας στέκεται εμπόδιο στα σχέδιά τους και τους αλλάζει το στόχο («Θα σου φορέσω το παντελόνι, γιατί πρέπει να βιαστούμε!»), τότε το παιδί δεν ξέρει πώς να αντιδράσει. Δε μπορεί πλέον να κατανοήσει ή να ελέγξει την κατάσταση και χάνει τη ψυχραιμία του.

Entwicklungsphasen der Kinder (griechisch) / Τα στάδια εξέλιξης των παιδιών (ελληνικά)

Was Kinder in diesem Alter noch nicht können – was sich in dieser Phase jedoch entwickelt: Handlungsziele wieder zu verwerfen oder zu verändern, zum Beispiel, weil die Eltern gerade jetzt kein Eis kaufen wollen oder weil es doch noch nicht so recht gelingen mag, die Strumpfhose alleine anzuziehen. Für eine gute Begleitung der Kinder in der Autonomiephase ist es also wesentlich, dass wir einerseits ihr vehementes Streben nach mehr Unabhängigkeit ernst nehmen und andererseits vielfältige kindgerechte Möglichkeiten für eigene Erfahrungen schaffen. Wichtig für Sie als Eltern ist zu wissen: Das Kind macht jetzt wesentliche Entwicklungsschritte auf der emotionalen Ebene – das ist neu, weshalb das Kind Unterstützung von uns Erwachsenen braucht.

Αυτό που δε μπορούν ακόμη να κάνουν τα παιδιά σε αυτή την ηλικία, όμως εξελίσσεται σε αυτή τη φάση: Κατάργηση ή αλλαγή στόχων, π.χ. επειδή οι γονείς δε θέλουν να τους αγοράσουν τώρα παγωτό ή επειδή δε μπορούν να βάλουν μόνα τους το παντελόνι. Για να συνδράμετε λοιπόν στη φάση αυτονομίας των παιδιών σας, είναι σημαντικό από τη μία να πάρετε στα σοβαρά την επιθυμία τους για ανεξαρτησία και από την άλλη να δημιουργήσετε ένα κατάλληλο και ποικίλο περιβάλλον για να δημιουργήσουν τις δικές τους εμπειρίες. Σημαντικό για εσάς ως γονείς είναι να γνωρίζετε, πως το παιδί κάνει τώρα σημαντικά βήματα σε συναισθηματικό επίπεδο. Αυτό είναι κάτι καινούριο και για αυτό χρειάζεται ένα παιδί την υποστήριξη από εμάς τους ενήλικες.

Πηγή: focus.de

Advertisements

Kommentar verfassen

Trage deine Daten unten ein oder klicke ein Icon um dich einzuloggen:

WordPress.com-Logo

Du kommentierst mit Deinem WordPress.com-Konto. Abmelden / Ändern )

Twitter-Bild

Du kommentierst mit Deinem Twitter-Konto. Abmelden / Ändern )

Facebook-Foto

Du kommentierst mit Deinem Facebook-Konto. Abmelden / Ändern )

Google+ Foto

Du kommentierst mit Deinem Google+-Konto. Abmelden / Ändern )

Verbinde mit %s